finezja


U osób po wszczepieniu zastawki wskaźnik INR powinienem utrzymywać w granicy 2,5 do 3,5 zazwyczaj mam koło 2,5 jak zwiększe dawke acenocumarolu zaraz mi sie podnosi do ponad 4 INR
Informacje na temat leczenia przeciwkrzepliwego - dotyczą chorych po wszczepieniu sztucznej zastawki serca, chorych z przewlekłym migotaniem przedsionków oraz chorych z ryzykiem powikłań zakrzepowo zatorowych.

Leki przeciwkrzepliwe przyjmujemy, ponieważ mamy zwiększone ryzyko tworzenia się zakrzepów. Doustne antykoagulanty zmniejszają to ryzyko poprzez zmniejszenie właściwości krzepliwych krwi hamując wytwarzania tzw. "czynników krzepnięcia" zależnych od witaminy K.
Do krzepnięcia krwi dochodzi jeżeli jest konieczność zatamowania krwawienia, ale również w przebiegu zakrzepicy.

Substancje zawarte we krwi, które powodują jej krzepniecie nazywają się czynnikami krzepnięcia i powstają w wątrobie. Uczynniają się one kiedy dochodzi do uszkodzenia naczynia krwionośnego (żyły, tętnicy, naczyń włosowatych), krew zaczyna krzepnąć i dochodzi do zatrzymania krwawienia. Jednakże zdolność krwi do wykrzepiania może być również szkodliwa i może prowadzić do powstawania zakrzepów, zatorów odpowiedzialnych za powstawanie zawału serca, udaru mózgu, zakrzepicy żylnej, czy zatorowości płucnej.

Aby krew mogła prawidłowo krzepnąć należy dostarczyć naszemu organizmowi witaminę K.
Dostarczamy ją głównie poprzez spożycie warzyw. Część witaminy K powstaje dzięki bakteriom żyjącym w naszych organizmach bakteriom jelitowym. Witamina K jest wchłaniana z przewodu pokarmowego i dociera do wątroby gdzie jest niezbędna do wytwarzania czynników krzepnięcia.
Leki przeciwkrzepliwe hamują działanie witaminy K zmniejszając krzepliwość krwi.
Siła działania tych leków jest różna dla różnych pacjentów zatem dawki potrzebne dla uzyskania zamierzonego efektu leczniczego różnią się pomiędzy pacjentami. Pełne działanie leków przeciwkrzepliwych uzyskuje się zwykle po upływie 4-5 dni.
Leki przeciwkrzepliwe przyjmuje się raz dziennie, zawsze o tej samej porze.

Miarą skuteczności leczenia przeciwkrzepliwego jest wskaźnik INR. Jest to międzynarodowy znormalizowany wskaźnik zrozumiały dla lekarzy na całym świecie. Oznacza to, że przebywając jako turysta w jakiejkolwiek części świata efekt działania przyjmowanego przez Ciebie leku zawsze będzie mierzony z użyciem tego wskaźnika.

Im wyższa wartość INR tym mniejsza krzepliwość krwi. Jeśli nie przyjmujemy leków przeciwkrzepliwych wartości INR mieszczą się w zakresie 0,8-1,2. W trakcie leczenia przeciwkrzepliwego u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zakrzepicy zalecane wartości wskaźnika INR to 2-3. U pacjentów ze sztucznymi mechanicznymi zastawkami serca INR powinno mieścić się w zakresie 2,5-3,5. Wartości INR powyżej 4,0 oznaczają istotnie zwiększone ryzyko krwawienia.
Im większe wartości INR tym większe ryzyko krwawienia. Jeżeli używamy leków przeciwkrzepliwych i zauważyliśmy nadmierną skłonność do krwawień w przypadku drobnych urazów, występujące podczas golenia, mycia zębów, wzmożone krwawienie menstruacyjne, krwawienie z nosa, wylewy podskórne, niezwiązane z urazem powinniśmy jak najszybciej zmierzyć wartość INR. Krwawienia takie mogą świadczyć o tym, że efekt działania leków przeciwkrzepliwych jest zbyt silny i może wystąpić ryzyko rzadko występujących, ale potencjalnie zagrażających życiu krwawień wewnętrznych. O krwawieniu z przewodu pokarmowego mogą świadczyć fusowate wymioty, krwisty lub smolisty stolec. Do najpoważniejszych powikłań należy krwawienie wewnątrzczaszkowe. Występuje ono jednak niezwykle rzadko. W przypadku stwierdzenia wysokich wartości INR powinniśmy wstrzymać przyjmowanie leku i skontaktować się niezwłocznie z lekarzem.

W początkowym okresie podawania leku badanie krwi wykonuje się nawet 1-2 razy w tygodniu. W dalszym okresie leczenia wskaźnik INR można oznaczać co kilka tygodni. Po zmianie dawki leku należy wykonać kontrolne oznaczenie INR (optymalnie po 1 tygodniu).
Czas przyjmowania leków przeciwkrzepliwych zależy od wskazań do ich włączenia i może być wymagane ich przyjmowanie około 1 miesiąca lub do końca życia.

Spożywane przez nas pokarmy mogą w istotny sposób wpływać na wartość INR, Ponieważ większość produktów zawiera różne ilości witaminy K. Dieta z dużą ilością warzyw (kapusta, szpinak, sałata itp.) może zmniejszać działanie leku przeciwkrzepliwego. Również spożywanie alkoholu w większych ilościach może zwiększyć wartości INR oraz ryzyko krwawienia.

Na wartość INR w trakcie leczenia przeciwkrzepliwego może również wpływać przyjmowanie innych leków. Leki nasilające działanie doustnych antykoagulantów: Aspiryna, Polopiryna, Accard, Cardioiprin, Acesan, Majamil, Diclo, Diclofenak, Majamil, Voltaren, Olfen, Naklofen, Movalis, Piroxicam, Meloxam, Mefacit, Metindol, Sudaclin, Profenid, Ketonal, Ibuprom, Nurofen, Advil, Dexprofen, Pyralgina, Pyramidon, Pabialgina, Vegentalgin, Tolargin, Milurit, Gentamycyna, Amikin, Cordaron, Opacorden, Ampicylina, Erytomycyna, Clexane, Metronidazol, Biseptol, Losec, Omar, Helicid, Lertox, Euthyrox, Ticlo, Aclotin, Amitryptilina, Doxepin, Milurit, Alupol. Leki osłabiające działanie doustnych antykoagulantów: hormonalne środki antykoncepcyjne, Propycyl, Thyrosal, Methizol, Thyrosol, Encorton, Metypred, Digoxin, Bemecor, Metformax, Siofor, Glucophage, Amizepin, Tegretol, Haloperidol.

Przed wykonaniem jakichkolwiek zabiegów z naruszeniem ciągłości powłok ciała -zabiegów chirurgicznych, niektórych zabiegów stomatologicznych, istnieje konieczność odstawienia leków na 72 godziny przed zabiegiem.


Interesuje mnie wszystko co możliwe o sterydzie o nazwie Metypred
Informacje dla Ciebie Ewuś.

Metypred (metyloprednizolon)
Glikokortykosteroid syntetyczny o silnym i długotrwałym działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym, wykazuje silniejsze działanie przeciwzapalne, natomiast w mniejszym stopniu wpływa na zatrzymanie sodu i wody w organizmie. Nie powoduje wzrostu ciśnienia tętniczego. Na rozwój zapalenia wpływa objawowo, nie działając na przyczynę. Zmniejsza gromadzenie się leukocytów i ich adhezję do śródbłonka, hamuje proces fagocytozy i rozpad lizosomów, zmniejsza liczbę limfocytów, eozynofili, monocytów, blokuje zależne od IgE wydzielanie histaminy i leukotrienów. Hamuje syntezę i uwalnianie cytokin: interferonu g, interleukin IL-1, IL-2, IL-3, IL-6, TNF-a, GM-CSF. Hamując aktywność fosfolipazy A2 poprzez lipokortynę, nie dopuszcza do uwalniania kwasu arachidonowego, a w konsekwencji do syntezy mediatorów zapalenia (leukotrienów i prostaglandyn). Hamuje przepuszczalność naczyń kapilarnych, zmniejsza obrzęk. Działa głównie wewnątrzkomórkowo: na poziomie DNA modyfikuje syntezę niektórych enzymów i dlatego szczyt działania farmakologicznego występuje z opóźnieniem w stosunku do szczytowych stężeń we krwi. Po podaniu i.m. 40 mg octanu metyloprednizolonu maksymalne stężenie osiąga po 7-8 h, a działanie utrzymuje się od 4 do 10 dni. Po podaniu dostawowym octanu metyloprednizolonu w dawce 80 mg maksymalne stężenie stwierdza się po 4-8 h po podaniu, dyfunduje do krwi przez ok. 7 dni. Wodorobursztynian metyloprednizolonu podany i.v. lub i.m. maksymalne stężenie w surowicy osiąga po 30 min, a t1/2 wynosi 2,3-4 h. Metyloprednizolon jest metabolizowany w wątrobie, powstałe produkty są wydalane głównie z moczem w postaci glukuronianów, siarczanów i związków niesprzężonych.

Wskazany w leczenie chorób reumatycznych, kolagenoz, chorób alergicznych o ciężkim przebiegu (astma oskrzelowa, kontaktowe i atopowe zapalenie skóry, choroba posurowicza, uogólnione odczyny polekowe), chorób hematologicznych (małopłytkowości, agranulocytozy, autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej, ziarniniaka limfatycznego, białaczki limfatycznej, szpikowej i in.), zespołu nerczycowego, sarkoidozy, berylozy, ciężkiej postaci gruźlicy płuc i opon mózgowo-rdzeniowych, alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych, zachłystowego zapalenia płuc, zapalenia wątroby, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Crohna, chorób dermatologicznych (pęcherzyca, ciężki rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, ciężkie łojotokowe zapalenie skóry, ciężka łuszczyca), ciężkich ostrych i przewlekłych alergicznych lub zapalnych chorób oczu oraz w orbitopatii Gravesa. Ma zastosowanie również po transplantacji narządów (uzupełnienie leczenia immunosupresyjnego), we włośnicy oraz w epizodach zaostrzeń w stwardnieniu rozsianym. Bursztynian metyloprednizolonu znajduje zastosowanie w profilaktyce i leczeniu wymiotów spowodowanych chemioterapią, wstrząsie, obrzęku mózgu, nieropnych zapaleniach tarczycy, zespole ostrych zaburzeń oddechowych spowodowanych niedoborem surfaktantu (RDS). Podawanie do jam maziówkowych lub tkanek miękkich (m.in. wstrzyknięcia okołostawowe i dokaletkowe): zapalenie błony maziowej w zwyrodnieniowej chorobie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, ostre i podostre zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, ostre zapalenie stawów w przebiegu dny, ostre nieswoiste zapalenie pochewek ścięgnistych, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów. Podawanie do ognisk zmian patologicznych: bliznowiec, toczeń rumieniowaty przewlekły, ziarniniak pierścieniowy, łysienie plackowate, łuszczyca zwykła, wyprysk, ganglion, lipodystrofia cukrzycowa. Wlewki doodbytnicze: wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Zewnętrznie w wyprysku.

Przeciwwskazania - Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, grzybice narządowe. Ostrożnie u osób z czynną chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, zaawansowaną osteoporozą, w czynnej gruźlicy (nie stosować z wyjątkiem sytuacji, o których mowa we wskazaniach), w chorobach wirusowych (opryszczka, półpasiec, ospa wietrzna, choroba Heinego i Medina [z wyjątkiem zapalenia mózgu]), stanach psychotycznych, zapaleniu węzłów chłonnych po szczepieniu BCG, jaskrze, pełzakowicy. Metyloprednizolonu nie należy stosować 8 tyg. przed szczepieniami ochronnymi i 2 tyg. po nich. Zachować ostrożność również u chorych na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, z marskością wątroby, niewydolnością nerek, skłonnością do zakrzepów. W ciężkich zakażeniach i gruźlicy metyloprednizolon należy stosować wyłącznie równolegle z leczeniem przyczynowym.

Interakcje - Jednoczesne stosowanie metyloprednizolonu i cyklosporyny powoduje wzajemne hamowanie ich metabolizmu; zwiększa to prawdopodobieństwo wystąpienia drgawek i innych działań niepożądanych. Ostrożnie stosować w skojarzeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Możliwe jest również wystąpienie interakcji z troleandomycyną, erytromycyną, ketokonazolem, ryfampicyną, neostygminą, pirydostygminą, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, heparyną, fenobarbitalem, fenytoiną, insuliną, glibenklamidem, metforminą, lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, digoksyną, lekami moczopędnymi, salbutamolem, szczepionkami, metotreksatem, pankuronium, lekami przeciwlękowymi oraz przeciwpsychotycznymi.

Działanie niepożądane - Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień z przewodu pokarmowego, zmniejszenie tolerancji glukozy, większa podatność na zakażenia. Leczenie długotrwałe sprzyja powstawaniu następujących zmian: twarz "księżyca w pełni", sylwetka cushingoidalna, osłabienie siły mięśniowej, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemia, zaburzenia miesiączkowania, hirsutyzm, impotencja, rozstępy skórne, trądzik, wylewy krwawe, opóźnienie gojenia ran, jaskra, zaćma, depresja lub euforia, owrzodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, aseptyczne zapalenie kości, obrzęki spowodowane retencją wody i sodu w organizmie, hipokaliemia, zahamowanie czynności hormonalnej i zanik kory nadnerczy, zakrzepica, zaburzenia immunologiczne, zapalenie naczyń. W czasie leczenia mogą również wystąpić: zasadowica hipokaliemiczna, patologiczne złamania, zapalenie trzustki. U dzieci - zahamowanie wzrostu. Szybkie podanie dużych dawek wodorobursztynianu metyloprednizolonu i.v. (ponad 500 mg w czasie krótszym niż 10 min) może wywołać zaburzenia rytmu, zapaść, zatrzymanie czynności serca. U wcześniaków może wystąpić zespół zaburzeń oddychania spowodowany działaniem alkoholu benzylowego, który wchodzi w skład preparatu. W czasie leczenia może występować ujemny bilans azotowy.

napisane na podst. wiadomości z portalu farmaceutycznego